Synodalnie o kazaniach

Tak naprawdę to będzie zupełnie nie synodalnie, ale jak na blog przystało bardzo osobiście. Skojarzenia z synodalnością przyszły podczas parafialnej Mszy sprawowanej gdzieś na Suwalszczyźnie. To znaczy, przypomniało mi się podczas tej Mszy, że wiele synodalnych uwag dotyczyło jakości kazań. Że za długie, że nieprzygotowane, że nudne. To akurat kazanie, którego wszyscy słuchaliśmy gdzieś w suwalskiej wiosce, było przygotowane – musiało być skoro było przeczytane. Długie też nie było – wiadomo – wakacje więc „nie ma co ludzi męczyć”. Czy było nudne? Bardziej chyba chodzi o styl – monotonnie czytane, zresztą przez starszawego księdza, tak sobie wyraźnie.

A jednak podczas którejś z rozmów „naszego” wyjazdu, a przebywałem na rzeczonej Suwalszczyźnie z grupą parafian i przyjaciół, jedna osoba podjęła wątek poruszony w kazaniu i okazało się, że był on początkiem ciekawej refleksji nad sobą samym. Dodajmy, co oczywiste, że na zewnątrz nie było tego zupełnie widać. W zasadzie, kiedy spojrzałem z mojego miejsca na ludzi w kościele odczułem mieszane uczucia. Większość faktycznie była jakby niezainteresowana. Wzrok albo wbity w podłogę albo biegający po całym kościele (a było po czym biegać, bo kościółek ładny był, drewniany, rzadkość dla mieszczuchów). Powiem więcej, kiedy mój wzrok padł na wspomnianą osobę, to wyraźnie napadły mnie myśli w stylu „ciekawe, co ten człowiek sobie teraz myśli… przyszedł na Mszę, a tu coś takiego…” i inne podobne.

Okazało się, jak często bywa, że te rozterki pochodziły wyłącznie z ograniczonych ludzką perspektywą obaw czy pomysłów. Pan Bóg „swoje” zrobił. A jeśli tak, to co ze wspomnianymi uwagami Synodu? W jakimś stopniu są pewnie zasadne. Ale do tanga trzeba dwojga – zapytajmy więc o to, jak słuchamy. Pomyślałem sobie również, że gdyby każdy głosił jak śp. ks. Pawlukiewicz lub o. Szustak, to nie byłoby ani jednego ani drugiego! A na koniec ucieszyłem się, że ja nie musiałem tego dnia nic mówić 😊.

My w podobnej sprawie...

Chyba jednak nie. A po zastanowieniu: z całą pewnością NIE.

Było tak: pierwsza sobota miesiąca, a więc odwiedziny chorych z Komunią Świętą. Mówiąc szczerze, pogoda nie zachęcała, lipcowy dzień, gorąco od samego siedzenia a tu trzeba ruszyć w sutannie, komży z bursą i stułą… no ale cóż począć, trzeba iść. Czekam na jakąś letnią wersję sutanny 😊 Spacer po warszawskim osiedlu zajmuje około trzech godzin.

”Spacer” to oczywiście pewien skrót myślowy. Spotkania z chorymi to zawsze wyzwanie… ktoś jest udręczony, ktoś smutny, ktoś bezradny… widzę jednak, że najgorsza w tym wszystkim jest samotność… ale o tym, w następnym wpisie. Już idę do „podobnej sprawy”.

W drodze powrotnej do parafii, zobaczyłem, że z naprzeciwka idą cztery bardzo elegancko ubrane osoby. Zainteresowały się mną. Było już widać kościół, więc odruchowo pomyślałem, że może z niego wracają, może państwo chcieli do kancelarii czy coś… ale zaraz, przecież nie było żadnego chrztu czy innej uroczystości. Kiedy się mijaliśmy, zobaczyłem, że są jakby lekko zmieszani… jeden z panów (a było ich dwóch i dwie panie) powiedział „w sumie chodzimy w podobnej sprawie” i jakoś tak się zaśmiał. Chyba.

Zorientowałem się, że to świadkowie. I jak to zazwyczaj bywa, najlepsze riposty przyszły mi do głowy, jak już się na dobre minęliśmy. Pomyślałem sobie bowiem, że my przecież chodziliśmy po osiedlu w całkowicie, totalnie, absolutnie odmiennych sprawach.

Ja wierzę w to, że w tej małej „torebce” zaniosłem „moim” chorym Syna Bożego. Państwo, zdaje się, nie podzielają wiary w Niego… Cieszyłem się tylko z tego, że nie było między nami żadnego nawracania się argumentami, bo tak się po prostu nie da… Zresztą, nawet gdyby zaczęli, z pewnością bym to zakończył. Bardzo się cieszyłem również z tego, że moi parafianie, ci wierzący i nie, mieli również okazję widzieć tego dnia chodzącego po osiedlu księdza, a nie tylko tych, którzy chodzili w „podobnej sprawie”.

Modlitwa na wakacjach bardziej udana?

Czy będzie tak przez całe wakacje to nie wiem, a nawet, mówiąc szczerze, śmiem wątpić, ale na razie się udało.

Wczoraj wróciłem z rekolekcji ignacjańskich. Niech mi ktoś powie, dlaczego w ciągu roku, wśród różnych spraw i codziennych obowiązków, 15 minut modlitwy w ciszy wydaje się nie raz nieosiągalnym szczytem, a tam w ciszy, bez Internetu i telefonu, bez rozmów, nawet jeśli godzinę człowiek posiedzi ze Słowem i już mógłby kończyć, aby przejść do następnego punktu programu, to jednak  czuje, że spokojnie mógłby jeszcze posiedzieć… że dobrze jest trwać przy Panu Jezusie… że w zasadzie to jest najlepsze miejsce w jakim mógłbym być… Tak właśnie było!

Nie wiem, czy szanowni czytelnicy mają takie doświadczenie, ale chcę je dzisiaj polecić Wam wszystkim. Za siebie mogę powiedzieć z całą pewnością: czas spędzony na rekolekcjach to najszczęśliwsze dni w moim życiu.

Życzę wszystkim, którzy tego potrzebują, aby odkryli to doświadczenie dla siebie. Tam czuć, jakby Pan Bóg siedział obok nas na ławeczce i szeptał do ucha swoje Słowa… Polecam! Zwłaszcza jeśli w codzienności zdarza nam się mierzyć z pytaniem „gdzie On jest?”.

Rodzice?!

Czerwiec, cieplutko, ładna pogoda, nie chce się siedzieć w szkole. Tym bardziej, że oceny już wystawione… Frekwencja w szkole też nienajlepsza. No więc, o ile się tylko da, idziemy na boisko. Tym bardziej, że w warszawskiej szkole religia jest zawsze albo pierwsza albo ostatnia – a zmuś dzieciaki, żeby pod koniec roku uczyły się siedząc w klasie… Nobla dla tego, któremu się to uda!

Ale ja nie o tym… Wróćmy na boisko. Tego dnia wyszło na dwór przynajmniej kilka klas. Jednocześnie. Tu starszaki na boisku, tu maluchy na placu zabaw a pomiędzy cała reszta – prawdziwa mieszanka. Słychać głosy, ale tak naprawdę nie wiadomo, kto co mówi. Harmider dochodzi zewsząd. Stoję przy boisku, spoglądam sobie na meczyk i nagle słyszę… „On mu **** w ****, ****, zobacz, *****, *****” Zamurowało mnie. Rozglądam się, ale przecież tu wszyscy w koło piszczą, śmieją się, wołają do siebie…

Czy to możliwe, że to oni? Podchodzę do grupki chłopców bawiącej się jakimiś patykami, liśćmi czy ślimakami. Pytam „Kto Was tak nauczył?”. Dzieci odpowiadają, pokazując na kolegę: „on!”. A z której jesteście klasy? „Z drugiej a”.

Mocno się zdziwiłem. A w zasadzie to naprawdę zszokowałem. To nie jest tak, że małe dzieci mówią „dupa” i zaczynają chichotać. Tu poszło na maksa. Chyba nawet niewielu dorosłych tak się wypowiada. Zmartwiło mnie to.

Zapytałem więc w każdej klasie, którą uczę: „Jak myślicie, skąd w szkole biorą się wulgaryzmy?”. I, jak przystało na boomera, myślałem, że chórem padnie jedyna słuszna odpowiedź: „z internetu”, z tego źródła wszelkiego zła… Jakże się zdziwiłem, gdy w każdej klasie (uczę osiem klas) odpowiedź nr 1 to: „od rodziców”. Tu już zabrakło mi argumentów.

Oni istnieją!

 Nie jest łatwo ich spotkać. Tzn. na Mszy w kościele tak, ale już gdzieś poza, to naprawdę nie jest takie proste. No, ale przecież muszą gdzieś być, nie ma ich znowu tak mało, jak się słyszy…

Chodzi oczywiście o księży. Chociaż sam jestem księdzem, to jednak zastanawiam się dlaczego nigdzie nas nie widać. Tym bardziej, że od czasu do czasu można zobaczyć gdzieś na ulicy, na mieście, siostrę zakonną. W ostatnim tygodniu widziałem je dwa razy: raz na peronie pkp na linii otwockiej a drugi raz gdzieś na Pradze na przystanku autobusowym.

A jednak, ich też spotkałem! Akurat złożyło się tak, że musiałem podjechać do centrum w jakiejś sprawie. Wybrałem rower. Pogoda ładna i korki na mieście więc to chyba najlepsze rozwiązanie. Przyznajmy od razu: nie jechałem w sutannie. Też na księdza nie wyglądałem… Ale dlaczego o tym piszę, dlaczego ten wpis?

Dlatego, że tego dnia, podczas krótkiej środowej przejażdżki tam i z powrotem, widziałem aż trzech księży. Ale żeby ich dostrzec, to trzeba wiedzieć jak patrzeć 😊 koszulę pod koloratkę rozpoznam wszędzie, sam mam ich wiele. Rozpoznam ją nawet wtedy, gdy koloratka jest zdjęta. Tak więc, pierwszego księdza mijałem na Placu Defilad, drugiego niedaleko łazienek i trzeciego na Kruczej.

Dlaczego jednak „na świecko”? Hmm…. Zaczynam się cieszyć, że redaktor ustalił limit znaków… „nie zdążę” przyznać się do wstydliwych wniosków.

I to wszystko w czasie, w którym w Idziemy pojawia się artykuł o sutannie („Znak rozpoznawczy” nr18/2023) a na idziemy.pl czytam artykuł „Pobicia księży”. Czy naprawdę jest aż tak źle?

Pan czy ksiądz?

Siedzieliśmy obok siebie na radzie pedagogicznej. Sympatyczny, fajny nauczyciel pewnego przedmiotu, dobry kolega, zawsze Szczęść Boże powie, na pewno żaden tam z niego ateusz czy inny walczący z Kościołem.

W pewnym momencie odzywa się cicho: „chrzciłem ostatnio dziecko. Nie wiesz może, dlaczego ten ksiądz ciągle mnie poprawiał? Mówię do niego pan a on ciągle ksiądz. Ty, o co chodzi, przecież kobieta nie może być księdzem, więc chyba w słowie pan zawiera się też ksiądz?!”

Spoglądam na niego i widzę na twarzy szczere zdziwienie oraz oczekiwanie na moją odpowiedź. On nie widzi tego samego na mojej twarzy, ale tylko dlatego, że zdążyłem się zamaskować. W środku bowiem, odczuwam podobne zdziwienie i niepewność. Czy on żartuje – myślę sobie. On tak serio?

„Wiesz, on mógł pomyśleć, że nie doceniasz lub nie uznajesz jego kapłaństwa”. Chyba coś takiego odpowiedziałem, ale wcale nie byłem zadowolony z tej odpowiedzi. Chciałem żeby była delikatna, ale prawdziwa. Nie miałem pewności, że dotarło.

Byłem szczerze zdziwiony, że ktoś może być tak nieświadomy. Media robią swoje w obie strony. My księża jesteśmy jakby zaszczuci – zachowanie takie, jak to mojego kolegi, odbierzemy od razu jako atak na kapłaństwo i deklarację niewiary. Bez miejsca na nieświadomość. A osoba świecka pomyśli, no co, przecież to pan a nie pani, w tv też tak mówili, albo, że dziwny ten ksiądz, że może w mediach słusznie się czepiają…

Na koniec przyznam się, że delikatnie uśmiecham się wyobrażając sobie tę ich rozmowę. Musiało to ciekawie wyglądać. Zastanawiam się również, jak czuł się ksiądz, który „załatwiał” te chrzciny?

Rollercoaster

 Nie, nie byłem w wesołym miasteczku, chociaż ostatnio sporo ich się w okolicy rozstawia. Słowem rollercoaster opisuję wrażenia ze spotkań z ludźmi. Dla księdza bowiem, są one często właśnie jak jazda taką kolejką górską – raz w górę, raz w dół, raz lewo, raz w prawo, ale za to, prawie zawsze, gwałtownie i szybko.

13:30 „nie wierzę w was, nie uznaję waszej instytucji” plus wymowna gestykulacja, grożenie palcem i zapowiedź „zajęcia się sprawą” oraz deklaracja o tym, że „już jednego nauczyciela usunęłam z tej szkoły” to rozmowa rodząca skrajne emocje z niekoniecznie miłej kategorii…

13:40, dziesięć minut później, „niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”. Pozdrowienie, uśmiech, wyraźne oczekiwanie na wejście w jakiś mały dialog, chęć podzielenia się swoim światem… a w pamięci, ciągle obecne, emocje z poprzedniego spotkania.

Raz w górę, raz w dół… gwałtownie… szybko... bez trzymanki...

Wiem, że każdy z nas może doświadczyć podobnych spotkań, często również jednego po drugim. Ale wiem również, że kiedy jesteś w jakimś sensie osobą publiczną, to cichy i spokojny powrót ze szkoły do domu nie jest taką oczywistą sprawą. Jako księdzu, zdarza mi się to bardzo często, że jeden człowiek przychodzi w zasadzie zaraz po drugim i wsadza cię na kolejkę jadącą w drugą stronę.

To trudne, każdy przecież dąży do jakiejś stabilizacji. Również w kontaktach z innymi. Co zrobić, jeśli nie dość, że się nie da, to jeszcze czujemy się jak po rollercoasterze, na który wcale nie chcieliśmy wchodzić?

Chyba jedyne co pozostaje, to ucieszyć się z wrażeń… i zaoszczędzonych na wesołym miasteczku pieniędzy.